نی لبک

     در شبی تاریک و دور از رنگ ها ، درجهانی یکپارچه از سیاهی که رنگ امید به واقعیت هاست ،

     به دور از نمایش ریاکارانه ی الوان  به دور از تظاهر رنگین کمان ، خالی از پیرایه و مشاطه ،

     ناگهان نی لبکی زیبا ، دیوانه وار شروع به نواختن کرد،   نی لبک پیغام رنگهای بی فریب را آورده بود ،

      نی لبک شوق در جاده رفتن را میدوید، نی لبک آشنای آشنا بود بی فریب ، نی لبک ترانه ی رنگ ها را میسرود  ،

     از سپیدیِ اندیشه و سرخیِ عشق و سبزیِ رویش میگفت ،

     گوش بده نی لبک می خواند و به آوای خوشش جان ز بدن می راند ،،

      و نی لبک نزد همه می ماند ...

      نی لبک می رقصید بی صدا می چرخید ،،، نی لبک دست زنان ، مست روان ، می جوشید ،،،

      نی لبک می رویید ،، از پس هر سوراخ ، آتشی سبز روان بود  ،، سرخی آتش ، نور این ایوان بود
 
      سبزی اش ، رویش یک پیچک پر تاب و توان بود ،، نی لبک پربود از عطر خوش یاس ،،

      بی گمان نی لبک بی همتاست ....

 

 

 

                                 

                                             آوای خوش سیمرغ

       آن لحظه که بر دروازه های سپیده دم ایستاده به انتظار بود تنها گفت نی لبک نزد همه میماند .

! و من و تو نه باور کردیم                

       من هنوز در اعماق حفره های حقارتم به جستجویش نشسته ام . من هنوز در آوای نی لبک به دنبال لب های

       او میگردم برای هوس بازی خود، و هیچ عطشی نیست جز هوس، که جز هوس چیست این چنین پایه دار و ناپایدار ؟

       ریشه در هوس های دیرین . در تمام آنچه خواسته ام و نرسیده ام . در لحظه لحظات این خود غمناک .

       و هر چه هست هوس است .  که به یک لحظه دیدن است و چون نادیدن است خواستی بر دیدن نیست .

       این چاله که کند برای روزی بود و امروز من در چاله ی به جا مانده اش که خیالم میگوید

       گور اوست دنبال استخوان هایش میگردم .

      حتی اگر این گور او بود نیز شایسته نبود کندنش و استخوان خواستنش .

      چاله را برای چال کردن ه کند و من هنوز به دنبال ه ! 

      غوطه زنان در این چاله . خاک مال گدایی در این چاله . غرق و مدفون در این چاله .

       اگر برون نیایم این چاله مدفن ابدی من است . و او که با چشمان غمگینش جان سپردنم را در چاله مینگرد .

       و پیش از این گفته بود همه چیز را   . و اما انگار این منم که با چاله عهد اخوت بسته ام .

       شاید می اندیشم چه دارم جز چاله ام، و عمریست در چاله ام . و له شده ی این چاه .

       و اوست که بر بالای چاه نظاره گر من است و گریان مینگرد .

        و اوست که پیشتر ها گفته بود : مشک آبی از این چاه استمداد ره است .

       و آموختمان که چگونه از هم دست گیریم چونان که انگار غریقی را نجات میبخشیم

       و آموختمان که چگونه یکدیگر را با دستان خود از چاه و چاله به در آوریم ،

        و وقتی من آرزوی در چاه ماندن دارم و آب در چاه فراوان است تو از دریا برایم بگو

        من تو را ریشخند کنم که زیاده خواهی !

        که من به چاه و چاله ی خود انگار بسنده کرده ام

        و طاقت دریای نسیه در من نیست و او که غمگین بر این هوس چاه و چاله مینگرد .

 

 

 

 

                                                              عبور از پل گذشت

                                                                         

          

            برای لحظه ای چشمانم را به ره سویه ای دوخت و گشود ؛

                               پلی به باریکی مو و تیزی دشنه با انتهایی به زیبایی همه ی زیبایی ها  !

          

            با نشانی کوتاه از راه و رمز گذشت ا ز آن رو به چشمان پیرکردم و گفتم  :

                                                                               

                                                                                                    ای من می خواهم از تو بگزرم

         

            با تبسمی که به گمانم ریشخندیست  ( سختی راه و ضعف من ) !    گفت : مرد می خواهد  !

 

                   ...هستم

           

            تنها به لحظه ای رفت و چون برگشت  ، گفت خوب بنگر !

  

        نور کور : چشمانم را به تیغه ای گشود ، برقی که به گمانم انعکاسیست از روشنایی عمیق آفتاب بر تیغه

               (   نوری بر چشمانم ریخت و روشنایی از دیده گانم گریخت  )

 

             با وحشتی به بزرگی ترس از مرگ ، در تاریکه ای به سیاهیه دخمه های گور ...

 

             این چشمان به دنبال چیست که اینگونه هراسان دارد به خود می نگرد !!

 

              چه ا ز من ستانده شد  که  اینگونه خود را برباد رفته می بینم  ؟

                     

    به گمانم تمامیه وجودم ( تعلقات ، وابستگی ها ، عواطف ، ارزشها ... ) همه و همه  از من ستانده شده بود .          

                 

           

             چون به خودآمدم ؛ با رنگ و رویی پریده و ته مانده ای از وحشت مرگ ، پیر را دیدم  که

      

             می گفت : عبور از پل گذشت ، هر آینه در سقوط هلاکتیست بس بزرگ پس تنها لغزشی کافیست  .

         

             تیغ را به من داد و گفت : تنها ره توشه ات را بگیر و به چشمانت فرو کن

            

             آیا من حاضر یودم برای عبور از پل چشمانم را خود بگیرم ...

             .

             .

             .

             یا حق

            

 

    

 

 

 

                                           آموزش   آمیزش

 

 گویند :

          گاه بین آنچه هستیم و یافته ایم و حقیقت تنها یک فرق بسیار کوچک باقیمانده .

          مانند فرق < و > با < ی >  .   مثل کلمه آموزش با آمیزش .

          به چشم ما فرقی در نهایت کوچک است اما به چشمی این فاصله ایست :

           از< و> تا <ی>  از < او> تا <پایان> .

           و این بین <واو> و <یا> چیست ؟ مگر نمیگوییم لام میم نون واو ه ی ؟

       

          پس این میان یک < ه > کوچک بیشتر نمانده و این دایره کوچک با نام <ه> میتواند هستی ای در

          خود داشته باشد که ما از آن بیخبریم ، اما دان ه که مچال ه شد و ریش ه دواند و ساق ه زد و تن ه ای

          پدیدآورد ومیو ه ای داد از آن آگا ه است .
          فاصله ای بسیار که نپیموده ایم و نمیدانیم که نپیموده ایم .
          گاه <ه> را میتوان پایان یک میوه دانست و گاه آغاز یک هستی !
          گاه ما می آموزیم بی آنکه بیامیزیم .
          گاه ما عشقی برای آمیزش نداریم پس فقط می آموزیم و میآموزانیم .
              و نمی اندیشیم که :
                                      ای بی خبر از سوخته و سوختنی
                                                                           عشق آمدنی بود ناموختنی

         تو آنچه را میاموزی که زان پیش در تو آمیخته شده باشد  .

 

          یا حق

 

 

 

                                                  

                                                 نامزد

 

  آواز نگاهش مرا به خود می خواند :

                               هی من می خواهم خودم را در تو غرق کنم  ، من تکه هایم را در تو می جویم !

 

   با قدم هایی که به گمانم از صلابت عشق می آید به سویم آمد و گفت :

 

   احاطه از عشق توام ،،،  تنها و تنها تو ! تنها من می خواهم ازان تو باشم و در یوغ زنجیر های توست که بالهایم

   به آسمان گشوده شوند .

 

                                                وا  < وابسته >  بسته 

  

               حافظ از جور تو حاشا که بگرداند رو          من از آن روز که دربند توام آزادم

 

    ... و تنها و تنها سکوت بود که مرا به خود می خواند .

 

                                          .... برای با من بودن مرا امر به عهدی کرد :

  

      همانا می خواهم مالکیت خودم را به نام تو زنم ، و تو نیز باید خودت را به نام من زنی .

 

           نامزد :

·         عهد را سزاوار بر شکستن نیست ، حتی با آنکه دشمن توست ، کین پیمان تنها به خالیست ، که  چون

                    فرو افتد ( نامرد ) پیمان شکن ، پس استوار به عهد باش .

·         دوام و ماندگاری عهد تنها به تفاهم و هم پیمانگیست و تنها به لحظه ایست که   ( نام رد ) شود .

 

·         و آنگاه جون پیمانه ی عمر امان داد و ( نامُردیم ) ...

 

            

              یا حق

 

           

 

 

                                                        

                                                                پیکار با نبرد

                                               نبرد در دایره سفید

         

            اوتایمی میدان نبرد :

                     شکست خط تاریک ترس ، همراه با سیر و گذشت از پهنای سرخ خون تا تجربه میدان سفید صلح

        

           نبرد در دایره سفید !!  نمایشی حقیقی از قدرت پیر

         

           تجربه این عرصه تنها ازان کسانیست که پیروزی پیکار با خود را جشن گرفته اند .

  

           تو گمان نمی کنی میتوان چیرگی در پیکارها را بدون نبرد جشن گرفت  .

         

            یا حق

 

                                                          راز کل

   

            رقص گیسوان سپیدش در باد ، نمایشی دل انگیز از یک آوای اسرار آمیز

           

            او می گفت :

                               تنها برای لحظه ای خود را به باد بسپار آنگاه تو دیگر باد خواهی شد

           

             و من بیگمان می گویم این آوای رمز آلود چیزی نیست جز راز کل

           

            ای دوست من آیا بین تو و کل هستی تعارضی  است و مرزی احاطه کننده تو با هستی است ،

          

             یا هستی با تو یکیست و این تنها تو هستی که می پنداری جدای از کلی

      

              راز کل   ( توکل )

                   

             ای تو دیدگانت را بگشا و به من بنگر که فاصله تو با کل هستی تنها به اندازه یک واو میان است ،

                  

              واوی واصل و پیوند دهنده چرا که پیوندها سراسر همه در پی واوند .

          

              اما چیست این واو  ،  شاید وا    ( گشایش )

                        

              ((  گشایش درهای بسته فاصله اند که چون گشاده شوند دگر همه چیز آغوش وصل است ))

         

           همه سراسر جمع است نه منها ، که منها تنها به لحظه ایست که تو (من) را می خوانی از میان این همه

           

           حال گمان می کنم دگر حرفی برای فصل و جدایی نمانده

                 

            پس ، خود را به کل بسپار ، آنگاه تو دیگر کل خواهی شد . تو و کل ، تو کل ، توکل

             

            پس بشنوید آوای زیبای یگانگی را که می گفت :

                                                  و همگان چون به یک رانده شوند بیکران شوند .

            

              یا حق

 

                                             

                                                                  بقا در فنا

     آن لحظه که برهنه بودم در باد ، او بود که چون آفتاب تابید :  « غایت هستی را در نیستی بجو »

     و من مات و مبهوت از گفتارش پرسیدم طریقت چیست ؟

          گفت : عشق

                           « سوگند به شمع که عشق با بی پروایی پروانه شدن است »

     و اما عشق « عین ، شین ، قاف » ، عین که به وضوح واضح است ، اما شین و قاف را تنها واو میانی می خواست

     که شوق شود ، و من که پیشترها شنیده بودم هر آنکه لبریز رایحه عشق است را هراسی از عطا و بخشش نیست ، پس

     واو بدانها هدیه شد ، که عشق به حقیقت « عین شوق » است .

                               دور گردونها ز موج عشق دان .........گر نبودی عشق بفسردی جهان

     نماز عشق

     او همیشه می گفت نماز معاشقه با معبود است ، حال از تو می پرسم چگونه می خواهی معاشقه کنی حال آنکه به حقیقت

     هنوز عاشق نشده ای 

     دروغین عشق :

                 هان شما بدانید آنان که دربند عشقی هستند آماده اند تا کانون عشق را به بند کشند ، آنان می کوشند تا با چیدن

     دانه  عشق * فصل را به وصل * رسانند ، اما نمی دانند که این دانه حقه و دامیست که خود برای خویشتن گسترده اند .

     اما فرجام عشق دروغین چه باشد ، چیزی بجزاسارت و بندگی ؟

     اینان باید بدانند عشق پرنده ای آزاد است که گسترش بالهایش به اندازه بیکران است ، آیااین پرنده را حقیقتا

     سزاوار بر قفس است .

     ای همراه اینست عشق ناب : عاشقی و عشق بدون حتی قطره ای آز « نم آز»

     نماز را که گفتند معشقه با معبود است ، پس چگونه است که می بینیم نماز ( « نم آز » و « نما آز » ) نمایش آز و طمع

     است ، همانا خیل عظیمی از آنان که ایستاده به نمازند را سودای داد و ستد با خداوند در سر است .

      ( آتش جزا « جهنم » ، عطش پاداش « بهشت » ) پس بدان این نماز را با عشق سر سازگاری نیست .

     صوفی بزرگ می گفت : عشق نبود خویشتن « من » است

                                                               ..................

                      حجاب راه تویی حافظ از میان برخیز      خوشا کسی که در این راه بی حجاب رود

      من ، خود ، خویشتن  

      حال ای انسان ، ای ذره عالم بیکران ، این خوود و زره ز خود برگیر که چون برنگیری به هرزه خواهی رفت .

                                                با خود منشین که همنشین رهزن توست

                                                  وز خویش ببر که آفت تو من توست

                    گفتی که ز من بدو مسافت چند است            ای دوست ز تو بدو مسافت من توست

       نمایش

     « نم آیش ، من آیش » ، هر که را آلوده به من شد آنچنان پستی یافت که گرچون دریایی هم می بود همه پیوندهایش

      میگسست و لاجرم دریا قطره می گشت .

                       هش دار که گر وسوسه نفس کنی گوش      آدم صفت از روضه رضوان برآیی

     راز بزرگ

     ای همراه به خاطر بسپار ، این راز بزرگ استاد بود ، هنر نیست شدن « نیایش یا به کلام او نی آیش »

     و اما این نی و آیش چه باشند :

     نی : هر چه را که تهی و توخالیست نی است « نی است ، نیست »

     آیش : چون زمین را خالی و بدون کشت گذارند گویند آنرا به آیش گذاشته اند و نیز مصدریست بر آمدن

     ای قطره تو را مرگ می باید ، گر ره سوی به دریا داری

     ای دانه مزرعه کشتزار دانه نیست ، آنجا کُشت زار دانه است ، دانه چون خود را بکُشت آماده بر کِشت شد .

                         هر که او رفت از میان ، اینک فنا        چون فنا گشت ازفنا ، اینک بقا

                                                      گر تو را هست ای دل زیر و زبر

                                                         بر صراط آتش سوزان گذر

                                                                « فنا فی الله »

      بشنوید آوای حقیقی انسان :

     آنچنان در تنور خویش به سوختن درآیید که نورتان روشنایی محفل تاریکی ها باشد «  تنور ، تن نور »

 

                                                  انسان گنج حقیقت

      بدو گفتند تو کیستی ....... گفت : اناالحق

                               آن یار کزو گشت سر دار بلند      جرمش این بود که اسرار هویدا می کرد

      اما بر همگان هیچگاه زبان سر و رازش رمزگشایی نشد ،

      چرا که او همیشه می گفت :

                                           بدانید هیچ سر و رازی نیست و سر چیزی نیست جز سرپوشی بر حقیقت

      و من و همگان هنوز اندر خم کوچه حقیقت

      درک ،،،،،،،،

                         بدو گفتم حقیقت چیست ، گفت : این تساوی را بنگر سپس به سوالهایم پاسخ ده       2=1+1

      آیا این تساوی بر حق است یا باطل ؟        حق

      راست است یا دروغ  ؟         راست

      بعد با لبخند چنین گفت : آری دروغ نیست ، پس دورو هم نیست و تنها یک روست ،

      بدان تمامی حقایق :

                          یک سویه اند و هیچگاه نمی توانند دو سویه باشند ،  (( حقیقت واحد است ))

      اینست حقیقت : هر آنچه که بوده و هست خواهد بود حقیقت است ، چونان زمینی که نه به زبان پیشینیان ثابت

      بود و نه به زبان شخصی چرخان شد ، او همیشه چرخان بود ، چه در روشنایی روز چه در پرده تاریکی شب .

     غبار زمان و مکان را توانی بر مغشوش کردن چهره حقیقت نیست . 

     انسان در ترازوی شاهین نمای عدالت

      رو به خودم کردم و گفتم : ای انسان من تو را در یک کفه از این ترازو قرار می دهم و از تو می پرسم

     ارزش و بهای تو به چه میزان است ، شاًن و قدرت چیست تا آن یک کفه را با آن پر کنم ، حقٌت چیست تا آن را

     به آن یک کفه واگزار کنم که سنگینیت دارد تاب و توان را از من می گیرد ،

     پاسخش این بود :

                                     «   انسان کلید رازها و خزاین سپهر بیکران   »

                                   مخمور می شبانه هستم       پیمانه کش مغانه هستم

                                   مفتاح خزاین  سماوات        مصباح شرابخانه هستم

     تو از من می پرسی شآن منزلتت چیست ؟

                                    من به تو می گویم آشیان و منزلم جایی نیست جز آشیان سیمرغ « قاف »   

                               ...................................................................................

                                             ..........................................................

                                                         ..................................

 

      اناالحق

     او می گفت ارزش وجود انسان به توانایی پیمایش ناپیموده هایش هست

     هدف : هر آنچه که پیموده نشده اما رویای پیمایشش سراسر و جود را مسخر کرده

     و اما هدف : شاید « حدف » و « حد ، ف » ، حد کران باشد و ساحل ، هر فضایی که به جایی خطم شده باشد

     محدود است و حد آن خط مرزیست که آن فضا بدانجا خطم می شود ، پس حد به نوعی می تواند خطم باشد .

     « قرآن محدود به 30 جزء است و حد آن 30 جزء است یا  قرآن خطم به 30 جزء است»

     راهروی حروف را که نگریستم ف را دیدم که خطم به ق و قاف ، همانا بالاترین و والاترین هدف برای انسان

     فتح قله کمال است و آن جایی نیست جز آشیان سیمرغ « قاف»

     حقیقتِ  حقِ

     حق : حالا دیگر «هق»  بود ، « ه ، ق »  و « ه ، قا ف »

    ه چه باشد  : ای دوست من لحظه ای بگو «  ه » ، آیا ه چیزی به جز دم است .

     اما دم چه باشد « آن و لحظه » مفهومی از آن است و مفومی دیگر « نشانه ای از یک جا و مکان است »

     پس دم به نوعی می تواند نشانه ای از زمان و مکان باشد .

     حق : زمان و مکان قاف  « و همگان به عنوان والاترین حق ، اسنحقاق فتح قله کمال  را دارند »

                                                            اناالحق

                گوهر گنج حقیقت ، به حقیقت مائیم         نور ذات جبروتیم که در اشیائیم

                گر طلب کار خدائید و ندارید  انکار         از سر صدق بیایید که تا بنماییم

     و اما منصور حلاج  :

               مشتاق گل از سرزنش خار  نترسد        حیران رخ  یار ز اغیار  نترسد

              عیار دلاور که کند ترک سر خویش       از خنجر خونریز و سر دار نترسد

                                    آنکس که چو منصور زند لاف اناالحق

                                         از طعنه نامحرم اسرار نترسد

     * به تو خبر مرگ زبان حق را می دهم که دیریست مرده و حتی خاطره آن نیز در وهم باقی نمانده

     * به تو خبر مرگ آن سخن رسا وآشکاری را میدهم که سخنان هر زبان آور آگاهی در برابر آن سر کرنش فرود آورده

     * موجودات حقی است که حق همه آنها را آفریده است ، گر چه فهم بزرگان از درک آن ناتوان است

      پس بنگرید به آوای سروش نهان که چه می گوید :

      انسان تنها پرنده مهاجر قاف است ، پس کیست که راه بر این پرنده سد کند و آزادیش بر گیرد و پر و بال بر او بشکند

  

      یا حق

      

   

   

 

                                                       حد

      رهرویی به پیر گفت : می خواهم بزرگ باشم

                                                                 او گفت : پس محدود مباش

      ای دوست من آیا تو نیز می خواهی بزرگ باشی ، من می دانم در عالم بیکران هستی ذره ای بیش نیستی

      اما بدان طریقت ما بزرگی در عین به ذره گیست .

      حکم : تمامی ذرات هراسان و گریزان از تغییر ، آری همگان گریزان و رویگردان از تغییرند چرا که اندیشه ای

      ترسان و لرزان در درون ندا سر می دهد و می گوید ، صبر کن و دست نگهدار چرا که ممکن است قلمروات

      را از دست بدهی ، حالا بر تو ای انسان خودخواهِ محافظه کار سوالی دارم :

      آیا اگر تو می دانستی در پایان قلمروات به طور حتم گسترش می یابد ، آیا باز هم تمایل به تغییر نداشتی

      پس تو ترسیدی ، من نمی دانستم ترس چیست ولی او خوب می دانست

      او می گفت : ترس حاصل بی معنای جهل انسانهاست .

      حالا لحظه ای به ایست و کودکیت را بنگر ، برادر در گوشه ای دور از چشمان تو به کمین نشسته ، او آماده است

      تا وحشتی عمیق را به تو هدیه دهد ، تو نزدیک می شوی و او با صدای بلند بیرون می پرد و وحشت را به تو

      هدیه می دهد .

      آیا اگرتو میدانستی حضوری به جز حضور برادرت نیست ، آیا باز هم هراس به خودت راه می دادی و لرزه

      بر اندامت روان می ساختی .

                                            ********* حد ........ محدود *********

      بنگرید که چیست حد ، شاید هد باشد و دال بر ه ، چرا که به میان حروف تنها ه باشد که خود را بسته است

      و دایره وار قلمرو اش را مشخص کرده است ، او محدود است .

      او چه زیبا به انسان گفت :

      ای انسان بدان وسعت دایره قلمرو تو به اندازه شعاع نگاه توست ، پس به دوردست ها بنگر که ساحل دریای

      تو بیکران است .

      و تو را محدودی نیست به جز مِه و دودی که تو را ز دیدن باز نگاه میدارد .

      یا حق