راز کل

   

            رقص گیسوان سپیدش در باد ، نمایشی دل انگیز از یک آوای اسرار آمیز

           

            او می گفت :

                               تنها برای لحظه ای خود را به باد بسپار آنگاه تو دیگر باد خواهی شد

           

             و من بیگمان می گویم این آوای رمز آلود چیزی نیست جز راز کل

           

            ای دوست من آیا بین تو و کل هستی تعارضی  است و مرزی احاطه کننده تو با هستی است ،

          

             یا هستی با تو یکیست و این تنها تو هستی که می پنداری جدای از کلی

      

              راز کل   ( توکل )

                   

             ای تو دیدگانت را بگشا و به من بنگر که فاصله تو با کل هستی تنها به اندازه یک واو میان است ،

                  

              واوی واصل و پیوند دهنده چرا که پیوندها سراسر همه در پی واوند .

          

              اما چیست این واو  ،  شاید وا    ( گشایش )

                        

              ((  گشایش درهای بسته فاصله اند که چون گشاده شوند دگر همه چیز آغوش وصل است ))

         

           همه سراسر جمع است نه منها ، که منها تنها به لحظه ایست که تو (من) را می خوانی از میان این همه

           

           حال گمان می کنم دگر حرفی برای فصل و جدایی نمانده

                 

            پس ، خود را به کل بسپار ، آنگاه تو دیگر کل خواهی شد . تو و کل ، تو کل ، توکل

             

            پس بشنوید آوای زیبای یگانگی را که می گفت :

                                                  و همگان چون به یک رانده شوند بیکران شوند .

            

              یا حق

 

                                             

                                                                  بقا در فنا

     آن لحظه که برهنه بودم در باد ، او بود که چون آفتاب تابید :  « غایت هستی را در نیستی بجو »

     و من مات و مبهوت از گفتارش پرسیدم طریقت چیست ؟

          گفت : عشق

                           « سوگند به شمع که عشق با بی پروایی پروانه شدن است »

     و اما عشق « عین ، شین ، قاف » ، عین که به وضوح واضح است ، اما شین و قاف را تنها واو میانی می خواست

     که شوق شود ، و من که پیشترها شنیده بودم هر آنکه لبریز رایحه عشق است را هراسی از عطا و بخشش نیست ، پس

     واو بدانها هدیه شد ، که عشق به حقیقت « عین شوق » است .

                               دور گردونها ز موج عشق دان .........گر نبودی عشق بفسردی جهان

     نماز عشق

     او همیشه می گفت نماز معاشقه با معبود است ، حال از تو می پرسم چگونه می خواهی معاشقه کنی حال آنکه به حقیقت

     هنوز عاشق نشده ای 

     دروغین عشق :

                 هان شما بدانید آنان که دربند عشقی هستند آماده اند تا کانون عشق را به بند کشند ، آنان می کوشند تا با چیدن

     دانه  عشق * فصل را به وصل * رسانند ، اما نمی دانند که این دانه حقه و دامیست که خود برای خویشتن گسترده اند .

     اما فرجام عشق دروغین چه باشد ، چیزی بجزاسارت و بندگی ؟

     اینان باید بدانند عشق پرنده ای آزاد است که گسترش بالهایش به اندازه بیکران است ، آیااین پرنده را حقیقتا

     سزاوار بر قفس است .

     ای همراه اینست عشق ناب : عاشقی و عشق بدون حتی قطره ای آز « نم آز»

     نماز را که گفتند معشقه با معبود است ، پس چگونه است که می بینیم نماز ( « نم آز » و « نما آز » ) نمایش آز و طمع

     است ، همانا خیل عظیمی از آنان که ایستاده به نمازند را سودای داد و ستد با خداوند در سر است .

      ( آتش جزا « جهنم » ، عطش پاداش « بهشت » ) پس بدان این نماز را با عشق سر سازگاری نیست .

     صوفی بزرگ می گفت : عشق نبود خویشتن « من » است

                                                               ..................

                      حجاب راه تویی حافظ از میان برخیز      خوشا کسی که در این راه بی حجاب رود

      من ، خود ، خویشتن  

      حال ای انسان ، ای ذره عالم بیکران ، این خوود و زره ز خود برگیر که چون برنگیری به هرزه خواهی رفت .

                                                با خود منشین که همنشین رهزن توست

                                                  وز خویش ببر که آفت تو من توست

                    گفتی که ز من بدو مسافت چند است            ای دوست ز تو بدو مسافت من توست

       نمایش

     « نم آیش ، من آیش » ، هر که را آلوده به من شد آنچنان پستی یافت که گرچون دریایی هم می بود همه پیوندهایش

      میگسست و لاجرم دریا قطره می گشت .

                       هش دار که گر وسوسه نفس کنی گوش      آدم صفت از روضه رضوان برآیی

     راز بزرگ

     ای همراه به خاطر بسپار ، این راز بزرگ استاد بود ، هنر نیست شدن « نیایش یا به کلام او نی آیش »

     و اما این نی و آیش چه باشند :

     نی : هر چه را که تهی و توخالیست نی است « نی است ، نیست »

     آیش : چون زمین را خالی و بدون کشت گذارند گویند آنرا به آیش گذاشته اند و نیز مصدریست بر آمدن

     ای قطره تو را مرگ می باید ، گر ره سوی به دریا داری

     ای دانه مزرعه کشتزار دانه نیست ، آنجا کُشت زار دانه است ، دانه چون خود را بکُشت آماده بر کِشت شد .

                         هر که او رفت از میان ، اینک فنا        چون فنا گشت ازفنا ، اینک بقا

                                                      گر تو را هست ای دل زیر و زبر

                                                         بر صراط آتش سوزان گذر

                                                                « فنا فی الله »

      بشنوید آوای حقیقی انسان :

     آنچنان در تنور خویش به سوختن درآیید که نورتان روشنایی محفل تاریکی ها باشد «  تنور ، تن نور »

 

                                                  انسان گنج حقیقت

      بدو گفتند تو کیستی ....... گفت : اناالحق

                               آن یار کزو گشت سر دار بلند      جرمش این بود که اسرار هویدا می کرد

      اما بر همگان هیچگاه زبان سر و رازش رمزگشایی نشد ،

      چرا که او همیشه می گفت :

                                           بدانید هیچ سر و رازی نیست و سر چیزی نیست جز سرپوشی بر حقیقت

      و من و همگان هنوز اندر خم کوچه حقیقت

      درک ،،،،،،،،

                         بدو گفتم حقیقت چیست ، گفت : این تساوی را بنگر سپس به سوالهایم پاسخ ده       2=1+1

      آیا این تساوی بر حق است یا باطل ؟        حق

      راست است یا دروغ  ؟         راست

      بعد با لبخند چنین گفت : آری دروغ نیست ، پس دورو هم نیست و تنها یک روست ،

      بدان تمامی حقایق :

                          یک سویه اند و هیچگاه نمی توانند دو سویه باشند ،  (( حقیقت واحد است ))

      اینست حقیقت : هر آنچه که بوده و هست خواهد بود حقیقت است ، چونان زمینی که نه به زبان پیشینیان ثابت

      بود و نه به زبان شخصی چرخان شد ، او همیشه چرخان بود ، چه در روشنایی روز چه در پرده تاریکی شب .

     غبار زمان و مکان را توانی بر مغشوش کردن چهره حقیقت نیست . 

     انسان در ترازوی شاهین نمای عدالت

      رو به خودم کردم و گفتم : ای انسان من تو را در یک کفه از این ترازو قرار می دهم و از تو می پرسم

     ارزش و بهای تو به چه میزان است ، شاًن و قدرت چیست تا آن یک کفه را با آن پر کنم ، حقٌت چیست تا آن را

     به آن یک کفه واگزار کنم که سنگینیت دارد تاب و توان را از من می گیرد ،

     پاسخش این بود :

                                     «   انسان کلید رازها و خزاین سپهر بیکران   »

                                   مخمور می شبانه هستم       پیمانه کش مغانه هستم

                                   مفتاح خزاین  سماوات        مصباح شرابخانه هستم

     تو از من می پرسی شآن منزلتت چیست ؟

                                    من به تو می گویم آشیان و منزلم جایی نیست جز آشیان سیمرغ « قاف »   

                               ...................................................................................

                                             ..........................................................

                                                         ..................................

 

      اناالحق

     او می گفت ارزش وجود انسان به توانایی پیمایش ناپیموده هایش هست

     هدف : هر آنچه که پیموده نشده اما رویای پیمایشش سراسر و جود را مسخر کرده

     و اما هدف : شاید « حدف » و « حد ، ف » ، حد کران باشد و ساحل ، هر فضایی که به جایی خطم شده باشد

     محدود است و حد آن خط مرزیست که آن فضا بدانجا خطم می شود ، پس حد به نوعی می تواند خطم باشد .

     « قرآن محدود به 30 جزء است و حد آن 30 جزء است یا  قرآن خطم به 30 جزء است»

     راهروی حروف را که نگریستم ف را دیدم که خطم به ق و قاف ، همانا بالاترین و والاترین هدف برای انسان

     فتح قله کمال است و آن جایی نیست جز آشیان سیمرغ « قاف»

     حقیقتِ  حقِ

     حق : حالا دیگر «هق»  بود ، « ه ، ق »  و « ه ، قا ف »

    ه چه باشد  : ای دوست من لحظه ای بگو «  ه » ، آیا ه چیزی به جز دم است .

     اما دم چه باشد « آن و لحظه » مفهومی از آن است و مفومی دیگر « نشانه ای از یک جا و مکان است »

     پس دم به نوعی می تواند نشانه ای از زمان و مکان باشد .

     حق : زمان و مکان قاف  « و همگان به عنوان والاترین حق ، اسنحقاق فتح قله کمال  را دارند »

                                                            اناالحق

                گوهر گنج حقیقت ، به حقیقت مائیم         نور ذات جبروتیم که در اشیائیم

                گر طلب کار خدائید و ندارید  انکار         از سر صدق بیایید که تا بنماییم

     و اما منصور حلاج  :

               مشتاق گل از سرزنش خار  نترسد        حیران رخ  یار ز اغیار  نترسد

              عیار دلاور که کند ترک سر خویش       از خنجر خونریز و سر دار نترسد

                                    آنکس که چو منصور زند لاف اناالحق

                                         از طعنه نامحرم اسرار نترسد

     * به تو خبر مرگ زبان حق را می دهم که دیریست مرده و حتی خاطره آن نیز در وهم باقی نمانده

     * به تو خبر مرگ آن سخن رسا وآشکاری را میدهم که سخنان هر زبان آور آگاهی در برابر آن سر کرنش فرود آورده

     * موجودات حقی است که حق همه آنها را آفریده است ، گر چه فهم بزرگان از درک آن ناتوان است

      پس بنگرید به آوای سروش نهان که چه می گوید :

      انسان تنها پرنده مهاجر قاف است ، پس کیست که راه بر این پرنده سد کند و آزادیش بر گیرد و پر و بال بر او بشکند

  

      یا حق

      

   

   

 

                                                       حد

      رهرویی به پیر گفت : می خواهم بزرگ باشم

                                                                 او گفت : پس محدود مباش

      ای دوست من آیا تو نیز می خواهی بزرگ باشی ، من می دانم در عالم بیکران هستی ذره ای بیش نیستی

      اما بدان طریقت ما بزرگی در عین به ذره گیست .

      حکم : تمامی ذرات هراسان و گریزان از تغییر ، آری همگان گریزان و رویگردان از تغییرند چرا که اندیشه ای

      ترسان و لرزان در درون ندا سر می دهد و می گوید ، صبر کن و دست نگهدار چرا که ممکن است قلمروات

      را از دست بدهی ، حالا بر تو ای انسان خودخواهِ محافظه کار سوالی دارم :

      آیا اگر تو می دانستی در پایان قلمروات به طور حتم گسترش می یابد ، آیا باز هم تمایل به تغییر نداشتی

      پس تو ترسیدی ، من نمی دانستم ترس چیست ولی او خوب می دانست

      او می گفت : ترس حاصل بی معنای جهل انسانهاست .

      حالا لحظه ای به ایست و کودکیت را بنگر ، برادر در گوشه ای دور از چشمان تو به کمین نشسته ، او آماده است

      تا وحشتی عمیق را به تو هدیه دهد ، تو نزدیک می شوی و او با صدای بلند بیرون می پرد و وحشت را به تو

      هدیه می دهد .

      آیا اگرتو میدانستی حضوری به جز حضور برادرت نیست ، آیا باز هم هراس به خودت راه می دادی و لرزه

      بر اندامت روان می ساختی .

                                            ********* حد ........ محدود *********

      بنگرید که چیست حد ، شاید هد باشد و دال بر ه ، چرا که به میان حروف تنها ه باشد که خود را بسته است

      و دایره وار قلمرو اش را مشخص کرده است ، او محدود است .

      او چه زیبا به انسان گفت :

      ای انسان بدان وسعت دایره قلمرو تو به اندازه شعاع نگاه توست ، پس به دوردست ها بنگر که ساحل دریای

      تو بیکران است .

      و تو را محدودی نیست به جز مِه و دودی که تو را ز دیدن باز نگاه میدارد .

      یا حق

     

 

                                                          هو المیزان

     داشتم به خود و همگان می نگریستم که بارها و بارها قاضی محکمه های قضاوت بودیم و حکم راندیم و محکوم کردیم .

     و چه زیبا و دلنشین دوستی نوشت :

                                                            و تو ای قاضی چه می کنی جز قضاوت

                                       ** خدایا عاجزانه به تو ارادت دارم که هیچگاه قضاوت نمی کنی **

                                   ***********************************************

     مرد میگفت : و قضاوت ازان خداست ، حال آنکه می بینم خداوند هیچگاه قضاوتی نکرد ، پس درود بر تو ای قاضی

     و من که پیشترها از او شنیده بودم که می گفت :

                                                           عالیترین لحظه حیات بشر وقتی است که خود را مورد قضاوت قرار دهد

     آری به قضاوت خود نشستن و هر لحظه خود را مورد قضاوت قرار نهادن و نه دیگران را .

     و من که روی سخنم با خودم بود ، به خود گفتم : ای قاضی محکمه های قضاوت به چه میزانی رائیت را صادر

     می کردی ، آیا عدالت خداوند را بر پا ساختی

     به آن لحظه بود که در سکوت ترازویی به دست گرفتم که یک کفه اش اعمال بود و کفه دیگرش احاطه کننده

     حکمی از سوی من

     با خود گفتم : ارزش یک ذره بدی یا خوبی به چه میزان است و هم ارضش چیست ،،  آری ارزش به هم ارضش

     بدون ذره ای بالا و پایین یا شاید هم مثل همیشه در طولش و هم طولش

               ** گر عمل زشت ز دیگران بود کفه جزا با سنگینی در زمین و گر ز خود بود با سبکی در آسمان **

     آری به لحظه ای بود که دریافتم قادر به حساب کتاب نیستم چرا که میزان و فانونی و جود نداشت ،

     قانون قانون انسان بود و قانون انسان ::

     این قانون چه باشد که یک روز به تدوینش خرسندید و دگر روز در شکستن آن شادمانتر ، هم آیین کودکان

     بازیگوش که بر کرانه ی اقیانوس ، برج و بارویی از ماسه بنا نهند به تفنن و باز این همه را خندان و سرخوش

     ویران کنند و فرو پاشند .

      یا از زبان دوستی ::

     گر من قادر به شمارش حساب بودم به حساب خود میرسیدم ، پیش از اینکه رسیده شود به حسابمان در روز قیامت

              ** ** آری ما از پیش ز قضاوت نهی شده بودیم چرا که میزان در دست اوست ، ترازو ،،،،،،،،

       ،،، ترازو : ترازو ازان اوست و ترازو ز اوست و تراز اوست ( هو المیزان ) ، ما کیستیم

      حالا ای دوست من بیا با هم با لبخند بنگریم به عدالت که حقیقتا چیست ؟

      او خطاب به تو ( همه ) چنین گفت : ای تو عدالت را بنگر که چیزی بجز عین دالت نیست

     اما چیست عین ، آیا چیزی بجز شبیه و مانند بودن ، شایدم چشم باشد ، چه شمه ای دارد این چشم ، آینه و بازتاب

     کننده ای کامل از هر آنچه که دیده ،

     و به یاد می آورم که بزرگی را گفتند که انسانیت را در چه می بینی "" گفت :

                                           درچشم ظاهر ، همه چیز را هر آنچه که هست بدون کم و زیاد می بیند  .

     و اما چیست دالت ، چیست دال تو ، دلیلت ، برهانت

     عدالت " آری درست به مثابه برهان و دلیل من شایدم * تو و همه *

     برهان و دلالتی از روی احساس و هوس ( عشق ، خشم ، نیاز ، نفرت و ........)

     او چه زیبا می گفت :

                           هیچگاه در دلت بر کسی خشم مگیر ، همانا بزرگترین خصم تو خشم توست ، همانا بدان هیچگاه

                           خشم تو عدالت خداوند را بر پا نخواهد کرد .

     و اما بشنویم کمال انسانیت را به زیبایی از آوای سروش نهان ( دوستی )  :

                   از مناره وجود شنیدم که گفت آدم را خادم باشید و خدمت به آدم است که شوید خدا آدم

                   آدم بودن خدمت به مردم است و قضاوت نکردن

     یا حق

    

 

                                                      شکاف روزنه ای به خورشید

    

       دانه ای تهی ز آب بودم ، مرا خاک به سر به گور سپردند .

      نمی دانستم فشار گور را تحمل کنم یا فشار تنهایی . داشتم فریاد بر می آوردم که مرا یاد کنید ولی انگار همه مرا

      ز یاد برده بودند ، فقط گهگاهی ، دستی یاری رسان کمی آب می رساند.

      تنها یک هدف را برای خود برگزیدم و آن خروج از این تاریکی بود ، خروج از اینجا ولی به کجا ، هر کجا به ز اینجا

      از هسته وجودم فریاد بر آوردم و یاری خواستم ، اما در این تاریکی نه یاری بود نه یاریگری

      اینبار نیز فریاد بر آوردم و طلب یاری کردم ، اما نه ز دیگران بلکه ز خود ،

      یاری به جز خود نداشتم ، آری من خود یار خود بودم ، پس به خود گفتم ::

      یا ای یار ، یاری گری آری ، ندایی آمد و گفت : نی

      وحشتی عمیق سراسر وجودم را فرا گرفت ، هیچگاه خود را چنین درمانده ندیده بودم ، چرا که من خود درد خود بودم

      آری اینبار حقیقتی تلخ را برای اولین بار می چشیدم ، من محصور در گور خاک نبودم ، بلکه محصور

      در گور خود یا به ز آن محصور در تابوت خود ( پوسته )

      داشتم سست می شدم ، داشتم گند می زدم در این گندابی که خود خالقش بودم ،

      لحظه ای با تمام وجود عهدی با خود بستم و گفتم :

      سوگند به خود که باید به سویی روان شوم که از این گنداب رها شوم ، حتی اگر به قیمت نشستن به سوگ خود باشد .

      اینبار فریادم سرود حرکت بود ، حرکتم را از درونیترین هسته وجودم آغاز کردم .

      من به دنبال شکفته شدن بودم و راهی به جز شکافتن نداشتم ،

                                                                                     دنبال شکاف در تنم بودم ، به ناچار می بایست تنم را

      آلوده به ریش می کردم ، جوانه زندگیم نیاز به ریشه داشت و من می بایست نبردی سخت را تجربه می کردم .

      من داشتم بزرگترین لحظه زندگیم که نبرد علیه خویشتن و رهایی از اسارت خویشتن بود را تجربه می کردم .

      و پیشترها شنیده بودم که می گفتند :

                                                      برای رهایی از اسارت می بایست نبرد را تجربه کرد ، تجربه نبرد با خون

      همراه و گاه لحظه ای فرا میرسد که برای رهایی می بایست از سر زندگی خود نیز گذشت .

      من با خود پیکار کردم ، پوسته و تابوتم را در هم شکستم ، من شکفتم ، جوانه ام نیز آوار خاک را در هم شکست ،

      من همه را شکافتم تا به تجربه شکاف ** روزنه خورشید ** رسیدم .

      تجربه ای زیبا ، بس شگرف و بزرگ  ............

      و در پایان گوش فرا دهید بدین حقیقت ،،،

      او می گفت :

                        نخستین نبردی که همگان تجربه خواهند کرد ، نبردیست ما بین جنین و رحم مادر ،،

       بدانید و آگاه باشید ، تمامی آنانی که سقط شدند و مردند لحظه ای به خود شک کردند .

       یا حق

 

                                        

                                                           ***** *  شکست هدیه شک ******

      این پست هدیه ایست به آنانی که در طریقت دانایی واماندند .

       چینی ها می گویند :

                                  هر راه هزار فرسنگی با اولین قدم آغاز می شود

      و در مقابل کلام چینی دوستی نیز چنین گفته بود : اینان فراموش کرده اند بگویند ، در اولین دم از اولین قدم آن باران

      سنگ است که می بارد ، باران ، برف و بیابان و کم آبی .

      و حتی فراموش کرده اند که بگویند : اولین سنگ پس از اولین قدم ، پایان راه نیست .

      و نیز چون در اولین قدم استخوان هایت همه در هم شکست باز هم پایان راه نیست .

      و من بارها کرارا دیدم برای خیل عظیمی از انسانها پایان راه بود ، آنان نرسیده به پای آن به آخر خط رسیده بودند .

      و من بارها از اینان پرسیده بودم :

                                                    چه بر شما نمایان شد که اینچنین در میانه راه واماندید .

      و اینان بودند که می گفتند ، ما شکست خوردیم ، زانوهایمان در هم شکست و ما را دگر یارای پایداری نبود ، یا بهتر

      بگوییم  * پای پایداری نبود *

      بزرگ انسانی فرمود : اکثر آدمیان لحظه ای پذیرای شکست شدند که تا یک قدمی هدف رفته بودند .

      و من حیران از این خطابه ، آخر چه بلا و مصیبتی می توانست اینان را اینچنین در هم شکند  .

      به یاد سخنان خیل عظیمی از شکست خورده ها می افتم ، آنان همه می گفتند :

      خواست ما پایداری بود و حرکت ، اما ندایی سحر آمیز بود که مدام ما را تشویق به نرفتن می کرد ، آن ندا می گفت

      مگر داناییتان را ز کف داده اید ، باز هم می خواهید زمان را به کشتن دهید برای راهی که انتهایش سرابی

      بیش نیست ، اینجا برای شما پایان راه است چون دیگر توانی برای حرکت ندارید ، شما محکوم به شکستید .

      و اما ای دوستم چیست شکست ،

                                                 می خواهی از این راز پرده افکنی ، پس بدان

      او می گفت :

                       شکست ، شک است .

      به شما ای آدمیان گر راهیه راهی هستید بدانید از برای ایمانتان آفتی  وجود دارد بنام  شک ،

      لحظه تولد او لحظه شکستن ایمان شماست ، او تنها یاورشما که باور شماست را از بین می برد ؛ ای دوست بدان

      چون شک بر تو وارد شود ، تو را بر سر دو راهی قرار دهد ( رفتن یا نرفتن ) ، آن لحظه بر تو لحظه بسیار سختیست

      چرا که جوش و خروش پیمودن از تو ستانده شده و آن لحظه تو دیگر قادر به حرکت نیستی چرا که منجمد شده ای ،

      آن لحظه نیروهای مثبت همه رخت بسته اند از درخت تنومند تو و البته میروی که تسلیم شوی ، تو تسلیم هیچ کس

      نشده ای ، نه تسلیم راه ، نه هدف و نه ........... بلکه تسلیم خودت شده ای ،

      آن لحظه عرق سردی بر پیشانیت نشسته که بوی پشیمانی ، حقارت ، یاس و بدتر از همه بوی مرگ را می دهد .

      و اما ای دوستم برای تو دارویی دارم که گر مایل هستی

                                                                                آن را با تو قسمت خواهم کرد .

      ای دوست بدان برای رهایی از این شک آفت تنها یک راه وجود دارد و آن شکافت است ، ای دوستم می خواهم بر

      تو نمایان سازم فرق شکستن با شکفتن .........

  

 

                                                       بازی بزرگ

      و می گفت :

                      تولد برای همگان آغاز بازی بزرگیست ، بازی بزرگی به نام زندگی

      برای آنانکه ظاهرا بازی به نفعشان است و با آز بدان چسبیده اند ، آیا خبر ندارند که سر انجامشان پایان سختیست ،

      چرا که دلبستن آسان و دل کندن چه سخت .

      و یا اینان خبر ندارند که این بازی سر آغاز بازی های بیشمار دیگریست که به لحظه ای غفلت چونان بازی

      تیز چنگال بر سر آنان فرود خواهد آمد و آنان را نابود خواهد کرد .

      ای کاش زمانی فرا رسد که به آغاز هر بازی یاد گیرند ، هنر باز زیستن .

      به امید روئین تنی در پیکاربا بازی زندگی

      یا حق  

     

 

                                                         راز دوستی

      گفتند ز دوست ، گفت : دو دست

      همانا دوستی بسان دو دست است که تا هر کدام نباشد آن یک نتواند خود را بیالاید و پاکیزه کند .

      راز دوستی :

                        و اما دوست ، دال واوست و دال بر واو ، بسان واوی بین من و تو که بدون آن

     ( من  منم و تو  تو ) ، و با آن من تو ام و تو من ( ما )

      .... و ی ا آن ( دوست ) دو است ، مقیاسی به اندازه یک و یک " دو یک "

      و اما چیست این دو ، آیا به جز ود  است و دوستی  " وداست "

      آیا چیزی به جز وداع گفتن دوگانگی ها و رسیدن به یگانگی هاست .

      و دوستی آیا بجز گرامی نگه داشتن و ارزش نهادن به دیگران است .

      پیر می گفت :

                         دوست داشتن دیگران در گرو دوست داشتن خویشتن است

      تنها  لحظه ای بدان سخن نگریستم و دیدم ،،،

      لحظه ای که انسان خود را گرامی و دوست بدارد از دوستی با خود لبریز شده و دوستیش را معطوف به

     دوست داشتن دیگران خواهد کرد و هر آنکه دیگران را دوست نداشته باشد ، بدون شک دشمن خویشتن است .

     او دچار خود کم بینی و حقارت است ، او می خواهد حقارتش را با حقیر کردن دیگران بپوشاند .

       ** هر آنکه خواهد من و تو ما نشویم ، خانه اش ویران باد ( حتی من ) **

    

      یا حق

 

                                                                

                                                                   انسان در دایره آز

        من کیستم ، تو کیستی

       از تو می پرسم من کیستم ، از من می پرسم تو کبستی .

       تو انسانی ، من انسانم ،

                                        انسان کیست .......

       من.......... خود......... خویشتن

       ای من تو کیستی ؟

       اکنو هر شخصی چون ذره وار جدا و مستقل از دیگران است ، غایتی از برای خویشتن است و

       جز خود غایتی نمی شناسد . پس هر کس میل دارد خود را غایتی بداند و دیگران را همگی فقط وسیله ای

       برای رسیدن به مقاصد خویش بشمارد .

       هدف زندگی انسانهای جهان امروز بیشتر در بردن گلیم خویش از موج است ، تا سعی در گرفتن غریق .

       ای من تو کیستی ::

                 که اینچنین خاکمال گدایی ، گوشه ای دست دراز ، با دست درازی و دست در آزی، چشم دوخته به رهایی کسان

       کیست این من اینچنین بزرگ و کیست این من اینچنین خرد ؟

                                مست خود و به خود و به خود            چیست این خودت الا نخود

       پس

             ای انسان آزمند نیازمند درمانده باش و ای انسانهای کنونی بدانید ::

                                                                شما هیچگاه احساس کامیابی نخواهید کرد چرا که درمانده هستید .

        **  سر آنکس را که خاکمال گدایی شد لگد کوب خواهم کرد **

                                                    .....................................................

                                                             ...............................

       و به شما ای انسانهای ضعیف ::

       گر خواهان سقوطید به پیش افتید نه به پس ، و حال آنگاه که چون فرو  فرو افتادید و سقوط کردید

       فاصله ای به اندازه هیکلتان را پیموده اید .

       انسان یگانه نه انسان بیگانه

       انسان باید همواره خود هدف باشد نه وسیله ای برای رسیدن به هدفی دیگر ....

       او می گوید انسانیت انسان حتی نباید وسیله ای برای زندگانی فردای او باشد پس چگونه می تواند وسیله ای

       در دست کسان دیگر گردد .

       و اما تو ای انسان ، انسان باش و بگذار رابطه ات با جهان نیز انسانی باشد .

       انسان یگانه

       ای انسان تو می خواهی به زندگییت مفهوم بخشی و باز این همه تو را خرسند نمی سازد ، بدان جدا از کل

       تو را ناشاد خواهد کرد و تنها هنگامیکه فعالیتی بار آور داشته باشی می توانی به زندگیت مفهوم بخشی و

       در حالیکه بدین ترتیب از زندگیت بهره مندی ، آزمندانه بدان نچسبیده ای

                                                     تو آزمندی برای داشتن را فرو گذاشته ای و به بودن خرسندی

            **   تو می خواهی پر شوی چون تهی هستی ، می خواهی بسیار باشی چون کم داری **

       جبران نا داریها را در بسیاری از بودن ها می جویی .

       من و تو

                   نه من ،

                             خواست من تا جایی که خردمندانه باشد ، نه فقط خواست من است بلکه خواست تو نیز هست ،

       " خواست همگانی " و حال آنکه خود کامیها و هوسهای من فقط از آن من است ، پس هنگامی که خرد مندانه

       اراده کنم خواست من خواست همه است و از اینرو نیک است.

       و  آن لحظه  لحظه ایست بزرگ

                                               و آن زمانیست که من از قید استبداد و خودخواهی غرائز رسته باشم .

       به امید آن روز بزرگ

       یا حق